آدم گاهی دلش می خواهد خودش را بردارد و برود...

توی سرم باران می بارید. نرم نرم می خورد روی خاک ِ خاطرات ِ هزار سال پیش. توی ِ سرم بوی نا پیچیده بود. توی ِ چشم هام نسیم می وزید. پلک هام را به هم می زد و یادم می آورد شبی پشت ِ دیوار ِ بغض ها و تردید های اولین روزهای ِ بیست و یک سالگی، خیال م جا مانده بود پیش ِ خنده های کسی که تنها سایه اش پیدا بود. توی ِ گوش هام صدای چند زن پیچیده بود که لالایی می گفتند برای شب. عطرِ بهار نارنج می آمد و دلتنگی من برای تو، دلتنگی تو برای من، دلتنگی تمام آدم های این جهان برای هم، توی ثانیه هام تکرار می شد. میانِ فاصله ی هر تیک تا تاک. 

... شاید همان اول باید از دویست و هفتاد و هفتمین روز سال برایت حرف می زدم. شاید همان اولین روز باید از دست هام برایت می گفتم. از برف هایی که آدم برفی شدند. از خنده هایی که میان لب هام ماسیدند. از چشم های نگران م به آینده. از دلتنگی های هر روزم. از بی حوصلگی هام. کم حرف بودن م. از منی که سال هاست از من بودنش بیرون زده است و رفته نشسته کنارِ دلواپسی. گاهی برای ِ آدم هایی که توی واگن قطار نشسته اند دست تکان داده و گاهی آنقدر از خودش رفته است که صدای خودش را از یاد برده. شاید همان اول باید از منی که روزها خودش را میان کلمات کتاب ها جا می گذارد و کتاب را می بندد و می گذارد توی کتاب خانه، حرف می زدم. باید می گفتم که ممکن است روزی بیاید که تو، توی ِ نگاه من جا مانده باشی و من تویِ اتاق م، بین خط سوم کتابی از اشمیت جا مانده باشم. باید از این حرف های ناگفته ی ِ پشت ِ خیال م با تو حرف می زدم. باید می گفتم که من گاهی از خودش می رود. آنقدر که خودش را گم می کند. کلمات را گم می کند. جهان را گم می کند. آنقدر که دیگر نمی تواند برگردد..

ی ک. از همه ی تو، تنها «نبودنت» جا مانده است اینجا. هنوز شب ها، می شود زمزمه ای از صدایت را شنید که می پیچد لا به لای سیاهی شب، می شود تصویری از تو را دید که نقش می بندد توی ِ خیال م. گاهی نگاهت گره می خورد به چشم هام و من یادم می آید وقتی گفته بودی «سلام» من و تنهایی هم دیگر را نشناخته بودیم هنوز. از همه ی تو، تنها من مانده ام در دور ترین خانه ی تنهایی، در آخرین خانه از چهار خانه های پیراهن ت، در شب هایی که می شود کنار پنجره نشست و این همه نبودن را برای ِ سیاهی آن سوی پنجره گریست. از همه ی تو، من مانده ام با من، من مانده ام با واژه ها، من مانده ام با روزهایی که می گذرند و فقط می گذرند..  باید بس کنم. همین روزها باید این حرف های کسالت بار را بس کنم و از این همه انزوای بی سر و ته بزنم بیرون.




د و. توی ِ راهِ برگشت فکرم پی ِ روزهایی بود که گذشت. روزهایی که بدون ِ هیچ لبخندی گذشت. بدون ِ هیچ رفاقتی، خاطره ای، اصلن بدون هیچ تعبیری گذشت. توی ِ راه ِ برگشت به روزهای کمی فکر می کنم که باقی مانده است، به لحظه هایی که باید بیش تر قدر دانست، به روزهایی که زنده می مانم، صبح هایی که ندیده ام، آدم هایی که نشناخته ام هنوز، صداهایی که نشنیده ام، لبخندهایی که نزده ام. توی راه ِ برگشت، فکرم پی ِ کسی بود که توی حقیقت خیلی دور است از من، توی خیال م نزدیک است اما، توی خیالم لبخند می زند. توی ِ حقیقت اما، سرش را به شیشه ی ماشین تکیه داده است و دارد به تنهایی فکر می کند. توی ِ راه برگشت هندزفری را گذاشتم توی گوش م و آرام زمزمه کردم : « ادامه بده به لبخند، به نگاه، به جشن و از همان حرف های ساده بزن... » بعد چشم هام را بستم و سرم را به شیشه ی ماشین تکیه دادم و به تنهایی فکر کردم.





س ه. باید اعتراف کرد که فیلم چیز خوبی ست. بعد از 21 سال فیلم ندیدن باید اعتراف کرد که آدم حتی می تواند به فیلم اعتیاد پیدا کند. که کوآلا را کلافه کند که برایم فیلم بیاور. که قیافه ی این آدم هایی را بگیرد که مثلن خیلی فیلم دوست دارند و کشته مرده ی فیلم اند : ) بعد از بیست و یک سال فیلم ندیدن می شود با دیدن Twelve Angry Men نگاهش به فیلم دیدن را تغییر داد و مات این ماند: فیلمی که تنها یک لوکیشن دارد و تمام مدت فیلم به گفتگوی میان ِ 12 مرد می گذرد، چطور می تواند من ِ فیلم ندیده ی بی حوصله را به فیلم علاقه مند کند؟