گوشی همراه ام به طرز شگفت آوری خراب شده است. چرا شگفت آور؟ دیروز رفتم سراغش تا ببینم آیا کسی سراغی از من گرفته است یا نه. دیدم که  خاموش است. این خاموشی در حالتی بود که پنج دقیقه پیش آن را از شارژ جدا کرده بودم. وقتی انگشتم را روی ِ دکمه ی آن/آف نگه داشتم، برای چند ثانیه ای روشن شد و دوباره صفحه اش سیاه شد و غیرقابل کار کردن. گوشی را دوباره گذاشتم توی شارژ و وقتی به 100 درصد رسید شارژر را جدا کردم. به محض جدا کردن شارژر گوشی ام دوباره خاموش شد و دیگر روشن نشد. من همین جا یک تبریک جانانه به شعور و فهم گوشی ام تقدیم می کنم. راستش شگفت انگیزی خراب شدن گوشی اینجاست که گوشی محترم بنده قابلیت تشخیص دارد. از آنجا که دانشگاه تمام شده و کسی به بهانه ی پرسیدن ساعت کلاس یا کنسل شدن فیلدها و یا روز امتحان میان ترم سراغم را نمی گیرد، و از آنجا که کسی از دوستان عزیز میلی به پرسیدن حال من ندارد و ترجیح می دهد از من احوال پرسی نکند تا من مجبور نشوم لبخند بزنم و بگویم که خوبم، و باز هم از آنجا که کسی به عنوان دوست دار، هوادار، معشوق، دوست صمیمی و یا یک چیز توی ِ همین مایع ها ندارم، گوشی ِ فهیم و با شعور اینجانب از آنجا که از دریافت اس ام اس های ِ تبلیغاتی پارک آبی پارس و تخفیف های ِ مارال چرم مشهد و اس ام اس های ِ بی محتوای ِ ایرانسل و خبر تخفیف پوشاک الیاف طبیعی آندیا و قیمت های باورنکردنی فروشگاه امیران و خبرهای ِ کتاب های ِ تازه در شهر کتاب خسته شده بود، تشخیص به خاموشی ابدی و تصمیم به خود کشی گرفت و در یک اقدام پسندیده (از دید من) خود را به خاموشی ابدی سپرد تا من خیالم راحت باشد که بود و نبود گوشی ام فرقی در زندگی ام نخواهد داشت. از همین تیریبون سپاس جانانه ی خود را به شعور بالای گوشی ام تقدیم میدارم. باشد که رستگار شود.

دیشب طوفانی گذشت. به حرف هایِ مریم فکر می کردم که می گفت یک جاهایی وسط همین دل کندن ها، وسط ِ همین زنده شدن های ِ دوباره کم می آوری. می گفت که همه چیز دوباره از کنترل ت خارج می شود و حتا به این فکر می کنی که خودت را له تر کنی. دیشب یکی از همان گذرگاه های ِ طوفانی وسط ِ راه بود. فقط اشک بود و هق هق های ِ خفه ی زیر پتو. اشک هام که تمام شد ساعت 4 صبح بود. دل م می خواست اتاقم پنجره داشت و از پنجره، ساعت چهار ِ صبح ِ خیابان را تماشا می کردم. اما اتاق ِ من هیچ وقت پنجره نداشته و من هر وقت که دلم می خواست به آدم ها نگاه کنم از خانه می زدم بیرون و می رفتم به سمت مترو گلشهر و بعد مترو اکباتان و بعد هم متروی ولیعصر پیاده می شدم و می نشستم روی ِ یکی از صندلی های ِ سنگی تئاتر شهر. بعد به آدم ها نگاه می کردم. به خندیدن های غش غش ِ دخترهایی که موهایشان توی باد آشفته بود. به سیگارهای وینستون لایت ِ پسرهایی که با حوصله پک می زدند و وسط ش چند کلامی حرف بود که من فقط تکان لب هایشان را می دیدم. به آدم های ِ معروفی که گاه و بی گاه توی محوطه ی تئاتر شهر پیدایشان می شد. به صدای ِ حرف ها، به صدای ِ پای ِ آدم ها و به صدای ِ موسیقی ای که از پارک ِ دانشجو پخش می شد گوش می دادم و بعد می رفتم سمت یکی از کافه های اطراف ولیعصر. کافه تمدن یا قهوه قجری. یا اگر بیشتر حوصله داشتم تا وصال می رفتم. اما ساعت 4 صبح بود و نمی شد از خانه بزنم بیرون. چشم هام را بستم و آخرین باری را که رفته بودم کافه توی ِ ذهنم مرور کردم. همین چند روز پیش با مه شید. میز رو به روی ِ پنجره. کافه گرامافون. منوی ِ کافه صفحه های ِ گرامافون بود. وقتی مه شید منو را گرفت سمت م یاد ِ ظهرهای ِ تابستان ِ کودکی افتادم که بابا یک صفحه می گذاشت روی ِ گرامافون و سوزن را آرام می گذاشت روی ِ صفحه. دوتا صفحه بیش تر نداشتیم. یکی خواننده ی قدیمی زن بود و دیگری یک خواننده بود که با سوز ترکی می خواند. من ترکی بلد نبودم. بابا هم چند کلمه ای بیش تر بلد نبود اما این صفحه را دوست داشت. وقتی صفحه می چرخید من خیره می شدم به سوزن گرامافون که روی ِخطوط  دایره وار می چرخید و صدای ِ خواننده را پخش می کرد. سوال ِ کودکی ام این بود که خواننده چطوری توی ِ صفحه به این نازکی جا شده! هیچ وقت از بابا نپرسیدم. به حرف های ِ مه شید فکر کردم. به بغض خودم که سُرش دادم توی ِ حنجره ام. به چیپس و پنیری که با مه شید خوردیم و مه شید هی می پرسید سس قرمز بریزم برات؟ دیوارهای ِ کافه یادم نمی آمد. فقط یادم آمد که میز کناریمان یک عالمه دختر بودند که داشتند از پسرهای ِ دانشگاه حرف می زدند و توی ِ این موضوع که کدام خوش تیپ تر است با هم اختلاف نظر داشتند! بعد به قدم زدن تا انقلاب فکر کردم. به تابلوی "حالا چرا؟" که پشت ِ ویترین ِ یکی از مغازه ها بود و به مه شید نشان ش دادم و گفتم بخریم ش برایِ مخاطب خاص و هر دو با هم خندیدیم! ساعت چهار و نیم صبح بود و من هنوز خوابم نمی آمد. اینباکسِ گوشی ام را باز کردم و آخرین اس ام اسی که برایم آمده بود را خواندم. "زهرا جانم به یادتم.." . غزلناز فرستاده بود. اس ام اس را قبلن خوانده بودم اما یادم نمی آمد که قبلن خوانده باشم ش. دیر بود که جواب غزل را بدهم. وبلاگم را باز کردم و نامه ی آنائیس به هنری میلر را خواندم و توی بند ِ آخرش دوباره بند ِ دلم لرزید. گوشی م را خاموش کردم و پتو را کشیدم روی سرم و به حرف مجتبا فکر کردم که برایم نوشته بود: بکن بنداز دور این دل تنگت رو...




*عنوان: فاضل نظری